ശാപം

ഈ ഇരുട്ടിന്റെ തിരശ്ശീലയില്‍
ഞാന്‍ ഏകാകിയാണ്‌
പകല്‍വെളിച്ചം നല്‍കിയ സൂര്യന്‍
കടലാഴങ്ങളില്‍പ്പോയി
മാതൃസ്നേഹം
നിദ്രക്കുകൂട്ടായി
സൗഹൃദം
വേലിപടര്പ്പുകൾക്കപ്പുറത്താണ്
പ്രണയം
നേവാനദിക്കരയിലും
എന്നിരുന്നാലും
പടിഞ്ഞാറില്‍നിന്നും സൂര്യന്‍-
കിഴക്കന്‍ മലനിരകളില്‍ എത്താതിരുന്നുവെങ്കിൽ
കൂട്ടിലെ കോഴി കൂവാതിരുന്നെങ്കിൽ
ഈ ഏകാന്തതയെ  വേര്പിരിയാതിരുന്നെങ്കിൽ-
എന്നാശിച്ചുപോകുന്നു
പക്ഷെ,
കോഴികൂവി
സൂര്യന്‍ വീണ്ടും
കിഴക്കന്‍ മലനിരകളിലെത്തി
അപ്പോള്‍  ആ പകല്‍വെളിച്ചത്തില്‍
ആരോ ചോദിച്ചു
പകലിന്റെ ശാപം
പ്രകാശവും
മാതൃത്വവും
സൗഹൃദവും
പ്രണയവുമാണോ?
             [വി കെ] 

ഒരു തീവണ്ടി യാത്ര

പ്രകൃതിയെ  തള്ളി പുറകോട്ടുമാറ്റി

സമയത്തിനു മുന്നെ ഓടുന്ന തീവണ്ടിമുറിയിലിരുന്ന്

അവൾ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുകയായിരുന്നു 

സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതുകുപ്പായം തുന്നുകയായിരുന്നു

പക്ഷെ,
അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ 

ആ പുതുകുപ്പായം പിച്ചികീറുമെന്ന് 

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ നഗ്നയാക്കുമെന്ന്

റയിൽട്രാക്കിനരികിൽ 

കരിങ്കൽകഷ്ണങ്ങൾക്ക് -

കൂട്ടായികിടക്കുമെന്ന്

ജീവനറ്റ ആ ശരീരത്തിൽ

ഇങ്ങനെയൊക്കെ കുത്തി കുറിക്കുമെന്ന് 

അവളുറങ്ങുന്ന മണ്ണിനരികിലിരുന്ന്

മാപ്പിരക്കുമെന്ന്..............................

                             [വി കെ]

മരണത്തെതേടി

യാത്ര പുറപ്പെടുകയാണുഞാന്‍

മരണത്തെതേടി

വളവുകളൂം

കവലകളും കടന്ന്

യാത്ര തുടര്‍ന്നു

വഴി തെറ്റുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍

എതിരെ വന്ന യത്രികനോട്-

വഴി ചോദിച്ചു

അവന്‍ ചൂണ്ടിയ വഴിയെ നടന്നപ്പോള്‍

ഒരു സെമിത്തേരിയിലെത്തി

അവിടെ നിദ്രയിലാണ്ട ആത്മാക്കള്‍

എനിക്ക് വഴിപറഞ്ഞുതന്നു

ആ വഴിയെ യാത്ര തുടരവേ

ഒരുന്നാള്‍

എന്‍ രക്തം കട്ടപിടിച്ച്

ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ കുറഞ്ഞ്

മണ്ണില്‍ തലചായ്ച്ചപ്പോള്‍

മരണം എന്നരികില്‍ വന്നുചോദിച്ചു

നിനക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കാമായിരുന്നില്ലേ

ഞാന്‍ നിന്റെ പുറകില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

                                                                                  [വി കെ]

മയില്‍‌പ്പീലി

നിൻ ഓര്‍മ്മതന്‍ പുസ്തകതാളില്‍ 

ഒരു മയില്‍‌പ്പീലിതുണ്ടുഞാന്‍ വെക്കുന്നു 

ആ മയില്‍‌പ്പീലി നേത്രങ്ങള്‍ 

എന്റെ സൌഹൃദമാണ് 

സമയചക്രം ആവര്‍ത്തന പാതയിലൂടെ -

മുന്നേറുമ്പോള്‍ 

കാലം 

പുഴയും കടലും കടന്നു 

മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോള്‍ 

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ 

അല്ലെങ്കില്‍ കണ്ണീരോടെ 

ഒരു ബിന്ദുവില്‍ നിന്നും 

ഇരു വശങ്ങളിലേക്ക്  നാം അകന്നു പോകും 

ആ ജീവിത യാത്രയില്‍ 

എന്നെങ്കിലും ഒരുനാള്‍

നിയാ പുസ്തകതാളുകള്‍ മറയ്ക്കുമ്പോള്‍

ആ മയില്‍‌പ്പീലി നേത്രങ്ങള്‍ -

ആര്ദ്രമായിരിക്കും

ആ ആര്‍ദ്രത എന്റെ -

കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികളാണ് 

നഷ്ട  സൌഹൃദത്തിന്റെ 

ബലികുടീരത്തിന്  മുന്നില്‍  

ഞാന്‍ പൊഴിക്കുന്ന 

എന്റെ ചുടു കണ്ണീര്‍ ................

                             [വി കെ]